மீசையை முறுக்குவது எளிது…
ஒரு கலைக்கு மரியாதை கிடைக்கச் செய்வது அவ்வளவு எளிதல்ல.
‘மீசைய முறுக்கு 2’ என்ற தலைப்பைக் கேட்டவுடன் முதல் பாகத்தின் அதே கலகலப்பும், இளமைத் துள்ளலும் இருக்கும் என்று நினைத்தால், இந்தப் படம் வேறு பாதையில் பயணிக்கிறது.
இது ஒரு தனி மனிதனின் வெற்றிக்கதை அல்ல.
ஒரு இசை தன் தெருவைத் தாண்டி பயணிக்க முயலும் கதை.
வடசென்னையின் தெருக்களில் பிறக்கும் கானா இசை, அங்கே வாழும் மக்களின் சந்தோஷத்தையும் கோபத்தையும் காதலையும் வலியையும் சுமந்து வளர்கிறது.
அந்த இசைக்கு கைதட்டும் கூட்டம் இருக்கிறது.
ஆனால்…
அதே இசைக்கு பெரிய மேடை கிடைக்குமா?
இதுதான் படத்தின் அடிப்படைக் கேள்வி.
தாத்தா ஒரு கானா பாடகர்.
மகனும் அதே பாதையில் பயணிக்கிறார்.
பேரனும் இசையைத் தனது வாழ்க்கையாக நினைக்கிறான்.
மூன்று தலைமுறைகள்.
மூன்று காலகட்டங்கள்.
ஆனால் அவர்களின் கனவு ஒன்றுதான் — தங்களுடைய இசையை யாரும் ‘தெரு இசை’ என்று மட்டும் பார்க்காமல், இசையாகவே கேட்க வேண்டும்.
இங்குதான் படம் சுவாரஸ்யமாகிறது.
இசைக்கு சாதி இருக்கிறதா?
படம் இந்தக் கேள்வியை நேரடியாக நம் முன் வைக்கிறது.
ஒரு இசையை ரசிக்கும்போது அது எங்கிருந்து வந்தது என்று நாம் கேட்பதில்லை.
ஆனால் அந்த இசையை உருவாக்கிய மனிதன் ஒரு பெரிய மேடையை நோக்கி வரும்போது மட்டும் பல கதவுகள் திறக்காமல் போகின்றன.
கானாவுக்கும் மற்ற இசை வடிவங்களுக்கும் இடையில் உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் சமூகத் தடைகளைப் பற்றி படம் பேசுகிறது.
அதை ஒரு பிரச்சாரப் படமாக மட்டும் அணுகாமல், கலைஞன் அங்கீகாரத்திற்காக ஓடும் ஓட்டமாக காட்டியிருந்தால் இன்னும் அழுத்தமாக இருந்திருக்கும்.
மூன்று தலைமுறைகள்… ஒரே போராட்டம்
படத்தின் அழகான யோசனை இதுதான்.
காலம் மாறுகிறது.
கருவிகள் மாறுகின்றன.
இசையை கேட்கும் முறை மாறுகிறது.
ஆனால் அங்கீகாரத்திற்கான போராட்டம் மட்டும் மாறவில்லை.
தாத்தாவுக்கு மேடை வேண்டும்.
மகனுக்கு வாய்ப்பு வேண்டும்.
பேரனுக்கு தன்னுடைய இசையை நிரூபிக்க வேண்டும்.
அதனால் இது தலைமுறைகளின் கதை மட்டுமல்ல.
ஒரு கனவு தோல்வியடைந்தால், அடுத்த தலைமுறை அதை மீண்டும் தூக்கிக்கொண்டு ஓடுகிறதா?
என்ற கேள்வியையும் படம் முன்வைக்கிறது.
ஆதி – நடிகராகவும் இயக்குநராகவும்
ஹிப்ஹாப் ஆதி மூன்று தலைமுறை கதாபாத்திரங்களுடன் பயணிப்பது படத்தின் வித்தியாசமான முயற்சிகளில் ஒன்று.
இளமைக்கான குறும்பு, இசைக்கான ஆர்வம், குடும்பத்தின் எதிர்பார்ப்பு, தோல்வியின் அழுத்தம் என கதாபாத்திரத்தின் வெவ்வேறு பரிமாணங்களை வெளிப்படுத்த முயன்றிருக்கிறார்.
அவருடைய பலம் இசை சார்ந்த காட்சிகளில் தெளிவாகத் தெரிகிறது.
ஆனால் சில இடங்களில் கதாபாத்திரம் பேச வேண்டியதை, வசனம் அதிகமாகப் பேசுகிறது.
காட்சி சொல்ல வேண்டிய விஷயத்தை வசனம் சொல்லத் தொடங்கும் இடங்களில் படத்தின் இயல்பான வேகம் சற்று குறைகிறது.
கதாநாயகிகள்
காதல் பகுதி படத்தின் பிரதான நோக்கம் அல்ல.
அதனால் கதாநாயகிகளின் கதாபாத்திரங்களும் கதையின் இசைப் பயணத்தோடு இணைந்தே நகர்கின்றன.
குறிப்பாக குடும்பம், காதல், தனிப்பட்ட கனவு ஆகியவற்றுக்கு நடுவில் ஒரு கலைஞன் எடுக்கும் முடிவுகளுக்கு அவர்களுடைய ஆதரவு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.
பாடல்கள்
இங்கே படத்தின் உண்மையான களம் கிடைக்கிறது.
கானா பாடல் வரும்போது ‘மீசைய முறுக்கு 2’ தன்னுடைய கதையை மறந்து தன்னுடைய உயிரைக் கண்டுபிடித்துக் கொள்கிறது.
தெரு.
கூட்டம்.
காதல்.
கோபம்.
கொண்டாட்டம்.
இவை அனைத்தையும் இசை ஒன்றாகக் கட்டிப் போடுகிறது.
ஆனால் பாடல்கள் அதிகம் நினைவில் நிற்பதற்காக மட்டும் அல்லாமல், கதையை முன்னோக்கி நகர்த்தும் கருவியாக இன்னும் அதிகமாக பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம்.
நகைச்சுவை
படம் முழுவதும் தீவிரமாகச் செல்லாமல், இடையிடையே நகைச்சுவை மூலம் பார்வையாளரை இலகுவாக்குகிறது.
குறிப்பாக சில துணைக் கதாபாத்திரங்களின் டைமிங் காட்சிகளுக்கு நல்ல உயிர் கொடுக்கிறது.
முதல் பாகத்தை நினைவுபடுத்தும் சில தருணங்களும் ரசிகர்களுக்கு ரசிக்கக்கூடிய வகையில் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.
இரண்டாம் பாதி
இங்கேதான் படம் சொல்ல நினைக்கும் விஷயம் முழுமையாக வெளிப்படுகிறது.
ஒரு கலைஞனின் திறமை மட்டும் போதுமா?
வாய்ப்பு யார் கையில் இருக்கிறது?
மேடை யாருக்காக உருவாக்கப்படுகிறது?
ஒரு இசைக்கு அங்கீகாரம் கிடைக்க அதன் தரம் மட்டும் போதுமா?
இந்தக் கேள்விகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக வந்து சேர்கின்றன.
ஆனால் இந்தப் பெரிய கருத்துகளை காட்சிகளாக காட்டுவதற்குப் பதிலாக சில இடங்களில் வசனங்களாக விளக்கும் முடிவு படத்தின் தாக்கத்தை சற்று குறைக்கிறது.
‘மீசைய முறுக்கு 2’ சொல்லும் விஷயம்
கானா என்பது வெறும் இசை அல்ல.
அது ஒரு வாழ்க்கை முறை.
ஒரு தலைமுறை பாடியதை அடுத்த தலைமுறை மாற்றிப் பாடுகிறது.
ஒரு காலத்தில் தெருவில் மட்டும் ஒலித்த குரல், அடுத்த தலைமுறையில் பெரிய மேடையை நோக்கிச் செல்கிறது.
அந்தப் பயணத்தில் தடைகள் இருக்கலாம்.
ஆனால் குரல் நிற்கவில்லை.
அதுதான் இந்தப் படத்தின் மையம்.
இறுதியாக…
‘மீசைய முறுக்கு 2’வை முதல் பாகத்தின் அளவுகோலில் மட்டும் வைத்து பார்க்க முடியாது.
முதல் பாகம் இளமைக்கான கனவைப் பற்றி பேசியது என்றால், இந்தப் பாகம் ஒரு கலைக்கான அடையாளத்தைப் பற்றி பேசுகிறது.
சில இடங்களில் கருத்து காட்சியை முந்துகிறது.
சில இடங்களில் கதை மெதுவாகிறது.
ஆனால் இசை தொடங்கும் தருணங்களில் படம் மீண்டும் தன்னுடைய துடிப்பைப் பெறுகிறது.
மீசையை முறுக்க வைக்கும் படம் என்பதைவிட,
ஒரு இசையின் பின்னால் இருக்கும் மனிதர்களைப் பார்க்க வைக்கும் படம் — ‘மீசைய முறுக்கு 2’.
ஒரு கானா கலைஞனின் கனவு மேடையைத் தேடுகிறது.
அந்த மேடை கிடைத்ததா என்பது மட்டும் கேள்வியல்ல.
அந்த மேடையில் அவன் குரல் அவனுடையதாகவே இருக்கிறதா?
என்ற கேள்வியையும் படம் விட்டுச் செல்கிறது.
