சொர்க்கம் என்று பெயர் வைத்த இடத்தில் சிலருக்கு மட்டும் ஏன் நரகம்?
இந்த ஒரு கேள்வியிலிருந்துதான் ‘தி பாரடைஸ்’ படத்தின் உலகத்துக்குள் நுழைய வேண்டும்.
திரைப்படம் தொடங்கிய சில நிமிடங்களிலேயே நாம் பார்க்கும் உலகம் வழக்கமான சினிமா கிராமமோ, நகரமோ இல்லை.
இது ஒரு மூடிய உலகம்.
அந்த உலகத்தில் பிறந்தவர்கள் வெளியே செல்ல முடியாது.
தங்களுக்கென்று அடையாளம் இல்லை.
உரிமை இல்லை.
குரல் இல்லை.
ஆனால் அவர்களிடம் ஒன்று மட்டும் இருக்கிறது.
எதிர்க்க வேண்டும் என்ற உயிர்.
பெயர் இருக்கிறது… வாழ்க்கை இல்லை
‘பாரடைஸ்’ என்று அழைக்கப்படும் பகுதி, பெயருக்கு மட்டும் சொர்க்கம்.
அங்கு வாழும் மக்களின் வாழ்க்கையைப் பார்த்தால் அந்தப் பெயரே ஒரு கேலியாகத் தோன்றுகிறது.
தலைமுறை தலைமுறையாக அதிகாரத்தின் பிடிக்குள் சிக்கியிருக்கும் ஒரு சமூகத்தின் வாழ்க்கையை படம் காட்டுகிறது.
அவர்கள் சுதந்திரம் பெற்ற நாட்டில் வாழ்கிறார்கள்.
ஆனால் அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் மட்டும் சுதந்திரம் இன்னும் வரவில்லை.
இதுதான் படத்தின் மிகப்பெரிய முரண்.
நாடு சுதந்திரம் பெற்றுவிட்டது.
ஆனால் மனிதன் இன்னும் அடிமை.
நானி – இந்த முறை வேறு முகம்
நானியை நாம் இதுவரை பார்த்த விதத்தில் இந்தப் படத்தில் பார்க்க முடியாது.
அவருடைய கதாபாத்திரத்தில் மென்மையைவிட கோபம் அதிகம்.
அந்தக் கோபத்துக்குப் பின்னால் வெறும் பழிவாங்கும் எண்ணம் இல்லை.
பல தலைமுறைகளாகச் சொல்லப்படாமல் இருந்த வலியும் இருக்கிறது.
அதனால் அவர் வில்லன்களை எதிர்த்து அடிக்கும் ஒவ்வொரு காட்சியையும் வெறும் ‘மாஸ்’ காட்சியாக மட்டும் பார்க்க முடியவில்லை.
ஒரு மனிதனின் கோபம் எப்போது சமூகத்தின் கோபமாக மாறுகிறது?
என்பதுதான் அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் பின்னால் நிற்கும் கேள்வி.
நானி அந்தக் கோபத்தை உடல்மொழியில் நன்றாகக் கொண்டு வந்திருக்கிறார்.
படத்தின் அடியில் ஓடும் இன்னொரு கதை இது.
வெளியில் அதிகாரத்தோடு போராடும் மகன்.
உள்ளுக்குள் தனது குடும்பத்தோடு போராடும் மகன்.
ஒரு தாய்க்கும் மகனுக்கும் இடையிலான உறவு, இந்தக் கதையின் வன்முறைக்கு நடுவே ஒரு மனிதத் தன்மையைத் தேடுகிறது.
சில இடங்களில் இந்த உணர்வு நன்றாக வேலை செய்கிறது.
சில இடங்களில் அதை இன்னும் ஆழமாக எழுதியிருக்கலாம் என்ற எண்ணம் வருகிறது.
மாலிக் குடும்பம் உருவாக்கியிருக்கும் அதிகார அமைப்பு படத்தின் முக்கியமான பகுதி.
இங்கே வில்லன் என்பவன் தனி மனிதன் மட்டும் அல்ல.
ஒரு மனிதன் மற்றொரு மனிதனின் வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரமே வில்லனாக மாறுகிறது.
அந்த அமைப்பை உடைக்க முயற்சிப்பதுதான் கதாநாயகனின் பயணம்.
அதனால் கதை நகரும்போது ‘அடுத்ததாக யாரை அடிக்கப் போகிறார்?’ என்ற கேள்வியைவிட,
‘இந்த மனிதர்களுக்கு எப்போது சொந்த வாழ்க்கை கிடைக்கும்?’
என்ற கேள்விதான் முக்கியமாகிறது.
கயாடு லோஹரின் கதாபாத்திரம் கதாநாயகனின் பயணத்துக்கு ஒரு உணர்வுப்பூர்வமான கோணத்தைத் தருகிறது.
ஆனால் கதையின் மிகப்பெரிய சமூகக் கருத்துகளுக்கு இணையாக அவருடைய கதாபாத்திரத்தை இன்னும் வலுவாக வடிவமைத்திருக்கலாம்.
அவரைச் சுற்றி உருவாக்கப்பட்ட சில தருணங்கள் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தினாலும், கதையின் மையப் போராட்டம் வேகமெடுக்கும் போது அந்தப் பாத்திரத்தின் முக்கியத்துவம் குறைந்து போகிறது.
இந்தப் படத்தைப் பற்றி பேசும்போது வன்முறையைத் தவிர்க்க முடியாது.
இங்கே வன்முறை ஒரு காட்சிக்கான அலங்காரம் அல்ல.
கதையின் உலகத்தையே அது நிரப்புகிறது.
ஆனால் ஒரு கட்டத்திற்குப் பிறகு,
வன்முறை கதையை நகர்த்துகிறதா?
அல்லது கதை வன்முறைக்காகவே நின்றுவிட்டதா?
என்ற சந்தேகம் உருவாகிறது.
அதிகப்படியான தாக்குதல் காட்சிகள் ஆரம்பத்தில் பதற்றத்தை உருவாக்கினாலும், தொடர்ந்து அதே தீவிரம் நீடிப்பதால் சில இடங்களில் அதன் தாக்கம் குறைகிறது.
இசை
அனிருத்தின் பின்னணி இசை படத்தின் உலகத்தை ஆரம்பத்தில் உருவாக்குவதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது.
காட்சிகளின் இருள், கதாபாத்திரங்களின் கோபம், எதிர்ப்பின் வேகம் ஆகியவற்றுடன் இசை சேரும்போது சில காட்சிகள் நல்ல அழுத்தத்தைப் பெறுகின்றன.
ஆனால் தொடர்ந்து உயர்ந்த சத்தத்தில் பயணிக்கும் பின்னணி இசை, சில உணர்ச்சியான தருணங்களுக்கு தேவையான அமைதியை எடுத்துக்கொள்கிறது.
சில நேரங்களில் இசை காட்சியை உயர்த்துவதற்குப் பதிலாக காட்சியையே மறைத்துவிடுகிறது.
இயக்குநரின் உலகம்
ஸ்ரீகாந்த் ஒடேலா உருவாக்கியிருக்கும் உலகம் இந்தப் படத்தின் முக்கியமான பலம்.
ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் வாழ்க்கை, அவர்களுக்குள் இருக்கும் பயம், அதிகாரத்தின் பிடி, எதிர்ப்பின் விதை ஆகியவற்றை தனக்கென ஒரு காட்சிமொழியில் சொல்ல முயன்றிருக்கிறார்.
ஆனால் அந்த உலகம் எவ்வளவு வலிமையாக உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறதோ, அதற்கு இணையான அளவில் திரைக்கதை எப்போதும் வலிமையாக இல்லை.
உலகம் பெரியது.
கருத்து பெரியது.
ஆனால் அதைத் தாங்க வேண்டிய திரைக்கதை சில இடங்களில் தடுமாறுகிறது.
இரண்டாம் பாதி
முதல் பாதியில் உருவாகும் எதிர்பார்ப்பை இரண்டாம் பாதி முழுமையாகத் தக்கவைத்துக்கொள்ள முடியவில்லை.
கதையின் நோக்கம் தெளிவாக இருந்தாலும், சம்பவங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று இயல்பாக இணைவதற்குப் பதிலாக சில இடங்களில் அடுத்த அதிர்ச்சிக்காக நகர்வது போன்ற உணர்வு வருகிறது.
இதனால் கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளை விட சம்பவங்களின் சத்தம் அதிகமாகக் கேட்கிறது.
இறுதியாக…
‘தி பாரடைஸ்’ ஒரு பொழுதுபோக்கு ஆக்ஷன் படம் மட்டுமாக இருந்திருந்தால் அதன் வன்முறையைப் பற்றி மட்டும் பேசலாம்.
ஆனால் படம் அதைவிட பெரிய விஷயத்தைப் பேச முயற்சிக்கிறது.
அடையாளம் இல்லாத மனிதன் யார்?
உரிமை மறுக்கப்பட்ட வாழ்க்கை எப்படிப்பட்டது?
ஒரு தலைமுறையின் அடிமைத்தனத்தை அடுத்த தலைமுறை எப்போது முடிவுக்குக் கொண்டுவரும்?
இந்தக் கேள்விகள்தான் படத்தின் உண்மையான மையம்.
அந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களை சொல்ல இயக்குநர் உருவாக்கியிருக்கும் உலகம் கவனிக்க வைக்கிறது.
ஆனால் அந்த உலகத்தின் அளவுக்கு திரைக்கதை ஒவ்வொரு இடத்திலும் பயணிக்காததால், படம் உருவாக்கியிருக்க வேண்டிய தாக்கம் சில இடங்களில் சிதறுகிறது.
‘தி பாரடைஸ்’ —
பெயரில் சொர்க்கம்.
வாழ்க்கையில் போராட்டம்.
கதையில் கோபம்.
அதன் அடியில் ஒரு சமூகத்தின் அடையாளத்திற்கான தேடல்.
திரை இருட்டாகிறது.
ஆனால் ஒரு கேள்வி மட்டும் வெளிச்சத்தில் நிற்கிறது:
“சுதந்திரம் எல்லோருக்கும் கிடைத்ததா?”
