சில மனிதர்களை நாம் அவர்கள் செய்யும் செயல்களால் தீர்மானித்துவிடுகிறோம்.
அவர்களின் மனதுக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பதில்லை.
‘டோரதி’ அந்தத் தீர்ப்புக்கு எதிராக நிற்கும் திரைப்படம்.
1990-களின் மதுரை மண்ணில் தொடங்குகிறது கதை.
சிறுவயதில் ஒன்றாகச் சுற்றும் இரண்டு நண்பர்கள். ஒருவன் மற்றொருவனைப் பாதுகாக்கிறான். இன்னொருவன் அந்த நட்பை உயிராகப் பிடித்துக்கொள்கிறான். காலம் நகரும்போது, அந்த இருவருக்குள்ளும் ஏற்படும் மாற்றங்கள் அவர்களின் நட்பையே வேறு கோணத்தில் பார்க்க வைக்கின்றன.
அதிலும் முக்கியமானது — அவர்கள் வளர்ந்த சூழல்.
ஆண் என்றால் அழக்கூடாது.
வலிமை என்றால் வன்முறை.
குடும்ப கௌரவம் என்றால் கேள்வியே கேட்கக்கூடாது.
இப்படியான சில எழுதப்படாத விதிகளுக்குள் வாழும் மனிதர்களின் உலகத்துக்குள் டோரதி வருகிறாள்.
அவள் வருகை ஒரு கதாபாத்திரத்தின் வருகை மட்டுமல்ல.
அது அந்த வீட்டுக்குள் இருந்த பல வருட மௌனங்களுக்கு கதவு திறப்பது போன்றது.
படத்தின் முதல் பகுதி பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது, இது ஒரு கிராமத்து நட்பு மற்றும் வன்முறைக் கதை என்ற எண்ணம் வரலாம். ஆனால் இயக்குநர் அந்த எண்ணத்திலேயே நம்மை நீண்ட நேரம் இருக்க விடவில்லை.
இடைவேளைக்குப் பிறகு படம் தன்னுடைய முகத்தை மாற்றிக்கொள்கிறது.
அங்கேதான் ‘டோரதி’யின் உண்மையான பயணம் தொடங்குகிறது.
நேற்று வரை சரி என்று நினைத்திருந்த விஷயங்கள் இன்று தவறாகத் தோன்றலாம்.
நேற்று நண்பனாகத் தெரிந்தவன் இன்று அந்நியனாகத் தோன்றலாம்.
நம்முடைய பார்வை மாறும்போது, எதிரில் இருப்பவரும் மாறிவிட்டதாகத் தோன்றலாம்.
இந்த மனநிலையை படம் சத்தமாகப் பேசாமல், கதாபாத்திரங்களின் செயல்கள் வழியாகக் காட்டுகிறது.
நட்பின் இன்னொரு முகம்
கார்த்தி – சுப்புவின் நட்பு படத்தின் அடிப்படை.
ஆனால் இது வழக்கமான ‘நண்பன் என்றால் உயிரைக் கொடுப்பான்’ வகை நட்பு அல்ல.
ஒரு நண்பன் இன்னொருவனை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ள எவ்வளவு தூரம் செல்ல முடியும்?
என்ற கேள்விதான் படத்தின் உள்ளே மெதுவாக வளர்கிறது.
ரிஷிகாந்த் மற்றும் சனந்த் இருவரும் அந்த உறவின் பல்வேறு நிலைகளை உடல்மொழியிலும் பார்வையிலும் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். குறிப்பாக வார்த்தைகள் இல்லாமல் உணர்ச்சியை வெளிப்படுத்த வேண்டிய காட்சிகளில் இருவரின் நடிப்பு கவனிக்க வைக்கிறது.
டோரதி
கீர்த்தி சுரேஷின் கதாபாத்திரம் படத்தின் பெயரையே தாங்கி நிற்கிறது.
அவர் திரையில் தோன்றும் நேரத்தைவிட, அவர் வருகையால் உருவாகும் மாற்றங்கள்தான் முக்கியம்.
அவரை வெறும் கதையின் ‘பெண் கதாபாத்திரம்’ என்று பார்க்க முடியாது.
அவர் வருவதற்கு முன் இருந்த உலகமும், அவர் வந்த பிறகு அந்த உலகைப் பார்க்கும் பார்வையும் ஒன்றாக இருப்பதில்லை.
வன்முறைக்குள் இருக்கும் மென்மை
இந்தப் படத்தின் சுவாரஸ்யமான விஷயம் இதுதான்.
ஒரு பக்கம் கோபம், அடிதடி, கொலை, ஆணாதிக்க மனநிலை.
மறுபக்கம் பாசம், நட்பு, அன்பு, ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்ற மனிதனின் இயல்பான ஆசை.
இந்த இரண்டு உலகங்களையும் ஒரே கதைக்குள் மோதவிடுகிறார் இயக்குநர்.
அதனால் படம் முழுவதும் ஒரு விசித்திரமான உணர்வு இருக்கிறது.
நாம் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது வன்முறைக் காட்சியா…
அல்லது வன்முறைக்குள் சிக்கிக்கொண்ட மனிதர்களின் வாழ்க்கையா?
என்பதை சில தருணங்களில் நாமே முடிவு செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.
இசையும் ஒளிப்பதிவும்
இளையராஜாவின் இசை படத்தின் உணர்வுகளைத் தூக்கிச் செல்லும் முக்கியமான கருவியாக இருக்கிறது.
முதல் பாதியில் இருக்கும் பதற்றத்துக்கும், பின்னர் உருவாகும் மென்மையான உணர்வுகளுக்கும் இசையின் தன்மை மாறுவது கதையின் மனநிலையையே பிரதிபலிக்கிறது.
திருவின் ஒளிப்பதிவு மதுரை கிராமப்புறத்தின் அழகை மட்டும் பதிவு செய்யவில்லை.
அந்த மண்ணுக்குள் இருக்கும் வறட்சியையும், மனிதர்களுக்குள் இருக்கும் வெப்பத்தையும் ஒரே நேரத்தில் காட்டுகிறது.
‘டோரதி’ என்ன சொல்ல வருகிறது?
படம் நமக்கு ஒரு பதிலை கையில் கொடுக்கவில்லை.
அதற்குப் பதிலாக ஒரு மனிதனைப் புரிந்துகொள்ளும் முன், அவன் மீது நாம் வைத்திருக்கும் அடையாளங்களையும் தீர்ப்புகளையும் சற்று ஒதுக்கி வைக்கச் சொல்கிறது.
ஒருவரை ஏற்றுக்கொள்வது என்பது அவருடன் உடன்படுவது அல்ல.
அவர் யார் என்பதை முதலில் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பது.
இந்த எண்ணத்தைச் சுற்றியே படம் தனது உணர்ச்சிப் பயணத்தை அமைத்திருக்கிறது.
கிளைமாக்ஸ் வழக்கமான சினிமா முடிவை எதிர்பார்க்கும் பார்வையாளர்களுக்கு கேள்விகளை எழுப்பக்கூடிய வகையில் அமைந்திருக்கிறது. அதனால் படம் முடிந்தவுடன் திரையரங்கில் இருந்து வெளியேறும் அனைவருக்கும் ஒரே மாதிரியான உணர்வு இருக்காது. ஆனால் அதுதான் இந்தப் படத்தின் தனித்தன்மையாகவும் இருக்கிறது.
இறுதியாக…
‘டோரதி’யை ஒரு காதல் படம் என்று மட்டும் சொல்ல முடியாது.
நட்புப் படம் என்றும் மட்டும் சொல்ல முடியாது.
சமூகப் படம் என்றும் சுருக்கிவிட முடியாது.
இவை எல்லாவற்றையும் ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கைக்குள் வைத்து பார்க்கும் முயற்சிதான் இந்தப் படம்.
திரையில் நடக்கும் சம்பவங்களைவிட,
“நான் அந்த இடத்தில் இருந்திருந்தால் என்ன செய்திருப்பேன்?”
என்ற கேள்வியை பார்வையாளருக்குள் விட்டுச் செல்கிறது ‘டோரதி’.
படம் முடிகிறது.
ஆனால் தீர்ப்பு முடிவதில்லை.
யாரை புரிந்துகொண்டோம், யாரை தவறாகப் புரிந்துகொண்டோம் என்ற கேள்விதான் நம்முடன் வெளியே வருகிறது.
டோரதி — பார்த்து முடிக்கும் படம் அல்ல;
பார்வையை மாற்றிப் பார்க்க வைக்கும் படம்.
