பெத்லகம் குடும்ப யூனிட் – திரை விமர்சனம் 4/5

பெத்லகேம் குடும்ப யூனிட் – வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் நம்ம ஆளாகிடும் படம்!
சினிமாவில் காதல் கதைகள் புதிதல்ல.
ஒரு பையன்… ஒரு பெண்… காதல்… வீட்டில் எதிர்ப்பு… பிரிவு… மீண்டும் சந்திப்பு.
இதையெல்லாம் எத்தனை முறை பார்த்திருப்போம்?
ஆனால் சில இயக்குநர்களுக்கு பழைய கதையை எடுத்துக்கொண்டு, அதில் புதிதாக எதையும் சேர்க்காமல் கூட நம்மை இரண்டு மணி நேரம் சந்தோஷமாக உட்கார வைக்கும் வித்தை தெரியும்.
அந்த வித்தை தெரிந்த இயக்குநர் கிரிஷ் ஏ.டி.
‘பெத்லகேம் குடும்ப யூனிட்’ அதற்கான இன்னொரு உதாரணம்.
இங்கே காதலைவிட முக்கியமானது காதலிக்கிறவர்களைச் சுற்றி இருக்கும் மனிதர்கள்.
அவர்களுடைய பேச்சு… அவர்களுடைய reaction… அவர்களுக்குள் இருக்கும் ego… அடுத்தவன் வாழ்க்கையில் தேவையில்லாமல் மூக்கை நுழைப்பது… ஒரு விஷயத்தை பெரிதாக்குவது… பிறகு அதையே வைத்து சிரிப்பது…
அதனால்தான் படம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது,
“இவங்க நம்ம ஊர்ல இருக்குறவங்க மாதிரியே இருக்காங்களே!”
என்ற உணர்வு வருகிறது.
நிவின் பாலியின் ஜஸ்டின் கதாபாத்திரம் அதற்கு சரியான மையப்புள்ளி.
காதலில் விழுந்த பிறகும் hero மாதிரி எல்லாவற்றையும் சமாளிக்காமல், ஒரு சாதாரண மனிதனாக குழம்புகிறான். சில இடங்களில் பயப்படுகிறான். சில இடங்களில் தப்பிக்கப் பார்க்கிறான். சில இடங்களில் மனசு சொல்வதை கேட்கிறான்.
அந்த இயல்புதான் நிவினை இந்தப் படத்தில் மீண்டும் நமக்கு நெருக்கமாக்குகிறது.
மமிதா பைஜுவின் ஆஷ்லி இன்னும் சுவாரஸ்யம்.
அவள் காதலில் விழுந்துவிட்டாள் என்றால், அதற்குப் பிறகு உலகமே வந்து “வேண்டாம்” என்று சொன்னாலும்,
“எனக்கு வேண்டும்னா வேண்டும்தான்”
என்ற பிடிவாதத்துடன் நிற்கிறாள்.
மமிதாவின் கண்களில் இருக்கும் குறும்பும், நிவினின் தயக்கமும் சேரும் இடங்களில்தான் படத்தின் காதல் அழகாக வேலை செய்கிறது.
ஆனால் இந்தப் படத்தின் உண்மையான கதாநாயகன் ஒருவேளை அந்த ‘குடும்ப யூனிட்’தான்.
ஒரு வீட்டில் யாராவது காதலித்தால் அந்த விஷயம் அந்த இருவருடைய விஷயமாக மட்டும் இருக்காது.
அண்ணன் தெரிந்து கொள்வான்.
நண்பன் opinion சொல்வான்.
உறவினர் விசாரிப்பார்.
பக்கத்து வீட்டுக்காரர் ஒரு theory கொடுப்பார்.
யாருக்கும் சம்பந்தமே இல்லாத ஒருவர் கூட,
“நான் சொல்றதைக் கேளுங்க…”
என்று ஆலோசனை சொல்ல ஆரம்பித்துவிடுவார்.
இந்த மனிதர்களின் உலகத்தைத்தான் கிரிஷ் ஏ.டி. இங்கே ரசிக்கும்படி மாற்றியிருக்கிறார்.
அதனால்தான் படத்தில் பெரிய villain தேவையில்லை.
மனிதர்களே போதும்.
ஒரு scene-ல் ஒருவர் சொல்வது அடுத்த scene-ல் இன்னொருவரின் reaction-ஆக மாறுகிறது. அந்தச் சிறிய விஷயங்களில்தான் படத்தின் நகைச்சுவை பிறக்கிறது.
சங்கீத் பிரதாப், வினய் ஃபோர்ட், சுரேஷ் கிருஷ்ணா, ஸ்ரிந்தா, மீனாட்சி ரவீந்திரன் உள்ளிட்ட துணை நடிகர்கள் வரும்போதெல்லாம் படம் இன்னும் உயிர் பெறுகிறது.
குறிப்பாக dialogue-களை மட்டும் நம்பாமல், யார் எப்படி பேசுகிறார்கள், எப்போது அமைதியாக இருக்கிறார்கள், மற்றவர்கள் சொல்வதை எப்படி எடுத்துக்கொள்கிறார்கள் என்பதிலிருந்தே நகைச்சுவையை உருவாக்கியிருப்பது படத்தின் பெரிய பலம்.
முதல் பாதி மிகவும் இயல்பாக ஓடுகிறது.
இரண்டாம் பாதியில் சில இடங்களில் அந்த வேகம் சற்றுக் குறைந்தாலும், படம் முழுவதுமாக நம்மை கைவிடவில்லை. சில logic கேள்விகள் எழுந்தாலும், படம் உருவாக்கியிருக்கும் அந்த இலகுவான மனநிலை அவற்றை பெரிதாக உணர விடுவதில்லை.
அஜ்மல் சாபுவின் கேமரா, அந்த ஊரையே ஒரு கதாபாத்திரமாக மாற்றுகிறது. விஷ்ணு விஜயின் இசையும் படத்தின் மனநிலையோடு பயணிக்கிறது.
ஆனால் எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக…
இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய வெற்றி — இது நம்மிடம் எதையும் நிரூபிக்க முயற்சிக்கவில்லை.
பெரிய message இல்லை.
பெரிய twist இல்லை.
உலகையே மாற்றப்போகும் காதலும் இல்லை.
இரண்டு மனிதர்கள் காதலிக்கிறார்கள்.
அந்தக் காதலைச் சுற்றி ஒரு கூட்டம் மனிதர்கள் வாழ்கிறார்கள்.
அந்த மனிதர்களோடு நாமும் கொஞ்ச நேரம் வாழ்கிறோம்.
சிரிக்கிறோம்.
கொஞ்சம் உணர்ச்சிவசப்படுகிறோம்.
பிறகு தியேட்டரை விட்டு வெளியே வருகிறோம்.
அவ்வளவுதான்.
ஆனால் அந்த “அவ்வளவு”தான் சில நேரங்களில் சினிமாவிடம் நமக்கு தேவையானது.
‘பெத்லகேம் குடும்ப யூனிட்’ — கதை சொல்ல வந்த படம் இல்லை;
ஒரு குடும்பத்தோடு கொஞ்ச நேரம் பழகிவிட்டு வர வைத்திருக்கும் படம்.