ஒன்ஸ் மோர் – காதல் திரும்பி வருவது பற்றிய கதை அல்ல… நம்மை நாமே திரும்பிப் பார்ப்பது பற்றிய கதை!
சில காதல்கள் பிரிந்த பிறகும் முடிவதில்லை.
அந்த நபர் நம் வாழ்க்கையில் இல்லாமல் போய்விடலாம். ஆனால் அவர் விட்டுச் சென்ற நினைவுகள், பழக்கங்கள், பயம், கோபம், ஏமாற்றம் எல்லாமே நம்முடன் தொடர்ந்து பயணிக்கும்.
அப்படிப்பட்ட ஒரு மனிதன்தான் ரகுவரன்.
எட்டு வருடங்களாக கடந்த காலத்தின் கதவை மூடிவிட்டு, அதன் சாவியைத் தேடிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவனின் வாழ்க்கைக்குள் அஞ்சலி வருகிறாள். அவள் காதலை மட்டும் கொண்டு வரவில்லை; ரகுவரன் மறந்துபோன ஒரு விஷயத்தையும் திரும்பக் கொண்டு வருகிறாள்.
அது… அவனுடைய சிரிப்பு.
இதுதான் ‘ஒன்ஸ் மோர்’ படத்தின் அழகான பகுதி.
அர்ஜுன் தாஸ் இதுவரை நமக்குத் தெரிந்த அந்த அழுத்தமான, கனமான உடல்மொழியை மட்டும் நம்பாமல், இங்கே ஒரு உடைந்த மனிதனாக நடித்திருக்கிறார். குறிப்பாக பேசாமல் நிற்கும் காட்சிகளில் அவருடைய முகமே வசனமாகிறது.
அஞ்சலியாக வரும் அதிதி ஷங்கர் படத்திற்குள் ஒரு “கேரக்டர்” ஆக மட்டும் வரவில்லை. ரகுவரனின் வாழ்க்கையில் ஜன்னலைத் திறக்கும் காற்றாக வருகிறார்.
அவர் பேசும் விதம், சின்னச் சின்ன விஷயங்களை ரசிக்கும் விதம், ரகுவரனின் அமைதியை உடைக்க முயற்சிக்கும் விதம் என கதையின் முதல் பகுதியில் படத்தை இலகுவாக நகர்த்துகிறார்.
ஆனால் இந்தக் காதல் கதை முழுவதும் சிரிப்பும் சந்தோஷமும் மட்டுமாக இல்லை.
கடந்த காலம் திரும்பி வரும்போது, படம் வேறு திசைக்கு செல்கிறது.
அங்கேதான் ‘ஒன்ஸ் மோர்’ தடுமாறத் தொடங்குகிறது.
ரகுவரனின் பழைய காதல் ஏன் அவனை இவ்வளவு ஆழமாக உடைத்தது என்பதை நாம் முழுமையாக உணர வேண்டிய இடத்தில், அந்த உணர்வுக்கு தேவையான அழுத்தம் சில காட்சிகளில் கிடைக்கவில்லை. இதனால் இரண்டாம் பாதியில் கதையின் வேகம் சற்றுக் குறைகிறது.
ஆனால் படத்தின் நோக்கம் “யாரைத் தேர்வு செய்வது?” என்ற கேள்வியில் மட்டும் இல்லை.
“கடந்த காலத்திலிருந்து எப்போது வெளியே வர வேண்டும்?”
என்பதில்தான் இருக்கிறது.
இந்த இடத்தில்தான் இயக்குநர் விக்னேஷ் ஸ்ரீகாந்தின் முயற்சி கவனிக்க வைக்கிறது.
காதல் என்றால் இரண்டு பேர் சந்திப்பது மட்டுமல்ல; ஒருவர் இன்னொருவரிடம் தன்னுடைய பயங்களை ஒப்படைக்கத் தயாராகிறாரா என்பதும்தான்.
அந்த உணர்வை படம் சில இடங்களில் அழகாகப் பிடிக்கிறது.
சில இடங்களில் மட்டும் அதை இன்னும் ஆழமாகச் சொல்லியிருக்கலாம் என்ற எண்ணம் வருகிறது.
ஹெஷாம் அப்துல் வஹாபின் இசை படத்தின் உணர்ச்சிப் பகுதிகளுக்கு நல்ல துணையாக இருக்கிறது. காட்சிகளைத் தள்ளிச் செல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை மெதுவாகத் தொடர்கிறது.
ஒன்ஸ் மோர் ஒரு முழுமையான காதல் விருந்து என்று சொல்ல முடியாது.
ஆனால் காதலைப் பற்றி பேசும் போது, “அவள் யாரை காதலிக்கிறாள்?” என்பதைவிட,
“அவன் மீண்டும் காதலிக்கத் தயாராகிறானா?”
என்று கேட்கிறது.
அந்தக் கேள்விதான் படத்தை மற்றொரு கோணத்தில் பார்க்க வைக்கிறது.
அர்ஜுன் தாஸின் நடிப்பு – படத்தின் மிகப்பெரிய பலம்.
அதிதி ஷங்கர் – கதைக்கு தேவையான புத்துணர்ச்சி.
இசை – மனநிலையைத் தாங்கும் தூண்.
திரைக்கதை – சில இடங்களில் இன்னும் கொஞ்சம் ஆழம் தேவை.
முடிவில்…
‘ஒன்ஸ் மோர்’ என்பது பழைய காதலை மீண்டும் கேட்கும் கதை அல்ல.
வாழ்க்கை ஒரு வாய்ப்பை இழந்த பிறகும்,
“இன்னொரு முறை வாழலாமா?”
என்று நம்மிடம் கேட்கும் கதை.
அந்த ஒரு கேள்விக்காக…
ஒன்ஸ் மோர் – ஒருமுறை பார்க்கலாம்.
