“சட்டம் கையில் இருக்கிறது… ஆனால் அதை இயக்கும் கை யாருடையது?”
ஒரு ஆடு அடிபட்டு இறக்கிறது.
பார்ப்பதற்கு இது ஒரு பெரிய சினிமாவுக்கான தொடக்கப்புள்ளி போலத் தெரியவில்லை.
ஆனால் அந்தச் சிறிய இழப்பைச் சுற்றி ஒரு கிராமம், ஒரு காவல்துறை, அதிகாரத்தின் முகம், பணத்தின் பின்னணி, மரியாதைக்காக ஏங்கும் மனிதர்கள் என கதை மெதுவாக விரிகிறது.
அதுதான் ‘லெனின் பாண்டியன்’.
இந்தப் படத்தை மணல் கொள்ளைக்கு எதிரான ஒரு போராட்டப் படம் என்று மட்டும் பார்த்துவிட்டால், அதன் இன்னொரு முக்கியமான அடுக்கை நாம் தவறவிடுகிறோம்.
இந்தப் படம் உண்மையில் “மரியாதை” பற்றிய படம்.
ஒருவரை தொடர்ந்து சிறியவன் என்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தால், ஒரு கட்டத்தில் அவனே தன்னைச் சிறியவனாக நினைக்கத் தொடங்கிவிடுகிறான்.
அப்படிப்பட்ட மனநிலையில்தான் காவலர் மாறவர்ம சுந்தரபாண்டியன்.
அவனுடைய சீருடை அதிகாரத்தைக் கொடுத்தாலும், வாழ்க்கை அவனுக்குக் கொடுத்திருப்பது தாழ்வு உணர்வு.
அதிகாரிகளிடம் மரியாதை இல்லை.
சுற்றியிருப்பவர்களிடம் முழுமையான அங்கீகாரம் இல்லை.
தன்னுடைய பெயருக்குப் பின்னால்கூட ஒரு கேலி இருக்கிறது.
இந்த நிலையில், தன்னால் பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய ஒருவரை பாதுகாக்கும் பொறுப்பு அவனிடம் வருகிறது.
அங்கிருந்துதான் படம் சுவாரஸ்யமாகிறது.
கங்கை அமரன் – சத்தமாக இல்லாமல் காயப்படுத்தும் கதாபாத்திரம்
துரைராசுவாக வரும் கங்கை அமரனின் கதாபாத்திரம், வழக்கமான சினிமா விவசாயி அல்ல.
அவர் பெரிய புரட்சியாளராக காட்சிப்படுத்தப்படவில்லை.
தன் வாழ்க்கையில் நடந்த அநீதிக்கு பதில் வேண்டும் என்று பிடிவாதமாக நிற்கும் ஒரு சாதாரண மனிதர்.
அவருடைய பிடிவாதத்தில் கோபத்தைவிட, “என்னுடைய வாழ்க்கைக்கும் மதிப்பு இருக்கிறது” என்ற எண்ணம்தான் அதிகமாக தெரிகிறது.
அதுதான் அந்தக் கதாபாத்திரத்தை நம்மிடம் நெருக்கமாக்குகிறது.
தர்ஷன் கணேசன் – வெற்றி பெற வேண்டிய கதாபாத்திரத்தை விட, உடைந்து போகக்கூடிய மனிதர்
சிவாஜி கணேசனின் பேரன் என்ற அடையாளத்துடன் அறிமுகமாகும் தர்ஷன் கணேசனுக்கு இந்தப் படத்தில் கிடைத்திருக்கும் கதாபாத்திரம், அதிரடி நாயகனுக்கானது அல்ல.
பல நேரங்களில் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் தடுமாறுகிறான்.
மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்பதிலேயே சிக்கிக்கொள்கிறான்.
அந்தக் குறைபாடே கதாபாத்திரத்தின் பலமாக மாறுகிறது.
ஒரு காவலர் எல்லா நேரத்திலும் துணிச்சலானவராக இருக்க வேண்டும் என்ற சினிமா விதியை உடைத்து, பயம், தயக்கம், தாழ்வு உணர்வு கொண்ட ஒரு காவலரை திரையில் நிறுத்தியிருக்கிறார் இயக்குநர்.
ரோஜா – கதாநாயகர்களைத் தாங்கி நிற்கும் பெண்கள்
இந்தப் படத்தில் பெண்கள் வெறும் காதல் பாத்திரங்களாக மட்டும் இருக்கவில்லை.
துரைராசுவின் வாழ்க்கையிலும், மாறவர்மனின் வாழ்க்கையிலும் அவர்களைச் சுற்றியுள்ள பெண்கள் ஒரு விதமான மனத்துணையாக இருக்கிறார்கள்.
ரோஜாவின் சந்தனம் கதாபாத்திரம் குறிப்பாக, கணவனின் முடிவுகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு பெண்ணாக இல்லாமல், அவனுடைய வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ளும் துணையாக நிற்கிறது.
ஜார்ஜ் மரியான் வரும் இடங்களில் படம் வேறு நிறம் பெறுகிறது
பீமராவ் என்ற நீதிபதி கதாபாத்திரம் படத்தின் தனித்துவமான பகுதிகளில் ஒன்று.
அவர் வரும் காட்சிகளில் நீதிமன்றம் வெறும் சட்டம் பேசும் இடமாக இல்லாமல், மனிதர்களை அவர்கள் தோற்றத்தைத் தாண்டி பார்க்க வேண்டிய இடமாக மாறுகிறது.
ஜார்ஜ் மரியான் அந்தக் கதாபாத்திரத்தை நகைச்சுவையுடனும் கம்பீரத்துடனும் சமநிலைப்படுத்துகிறார். அவருடைய காட்சிகள் படத்தின் கருத்தை நேரடியாகச் சொல்லாமல், சில இடங்களில் நம்மை யோசிக்க வைக்கின்றன.
இளையராஜா – இசை மட்டும் அல்ல, காலத்தின் நினைவு
இந்தப் படத்தில் இளையராஜாவின் இசை தனியாக ஒரு கதாபாத்திரம் போல பயணிக்கிறது.
குறிப்பாக ‘பூங்காற்று திரும்புமா’ பாடலின் இசைத் தொடர்பு, ‘முதல் மரியாதை’ நினைவுகளை வரவழைக்கிறது.
ஆனால் அது வெறும் பழைய பாடலை நினைவூட்டுவதற்கான முயற்சியாக இல்லாமல், படத்தின் கிராமத்து மனநிலையோடு இணையும் தருணங்களில் அதிக அர்த்தம் பெறுகிறது.
படத்தின் குறை எங்கே?
இவ்வளவு விஷயங்களை பேசும் படம் என்பதால், சில கதாபாத்திரங்களின் பயணத்திற்கு இன்னும் கொஞ்சம் இடம் கொடுத்திருக்கலாம்.
குறிப்பாக தனிப்பட்ட உறவுகள் தொடர்பான சில பகுதிகள், படம் உருவாக்கியிருக்கும் மையப் பிரச்சினைக்கு இணையாக முழுமையாக வளரவில்லை.
முதல் பாதியில் உருவாக்கப்படும் சில எதிர்பார்ப்புகளுக்கு இணையான அழுத்தம் இறுதிப் பகுதியில் முழுமையாக கிடைக்கவில்லை என்று சில விமர்சனங்களும் குறிப்பிட்டுள்ளன.
ஆனால் படத்தின் முயற்சியை அதனால் ஒதுக்கிவிட முடியாது.
கடைசியில் ஒரு கேள்வி
‘லெனின் பாண்டியன்’ முடிந்ததும் மனதில் நிற்பது மணல் கொள்ளை பற்றிய கேள்வி மட்டும் அல்ல.
ஒரு மனிதனை தொடர்ந்து அவமானப்படுத்திக்கொண்டே இருந்தால், அவன் எப்போது தன்னுடைய குரலை கண்டுபிடிப்பான்?
துரைராசு தனது குரலை நீதிமன்றத்தில் தேடுகிறார்.
மாறவர்மன் தனது குரலை சீருடையின் உள்ளே தேடுகிறார்.
அவர்களைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் அதிகாரத்தில் தங்கள் குரலைத் தேடுகிறார்கள்.
அதனால் ‘லெனின் பாண்டியன்’ ஒரு வழக்கமான ஹீரோ–வில்லன் மோதல் கதை அல்ல.
இது,
“யாருக்கு பேசும் உரிமை இருக்கிறது?”
“யாருடைய குரல் கேட்கப்படுகிறது?”
“யாருடைய வாழ்க்கை மதிப்புடையதாக கருதப்படுகிறது?”
என்ற மூன்று கேள்விகளை ஒரு கிராமத்தின் மண் வழியாகக் கடத்தும் படம்.
சில இடங்களில் இன்னும் இறுக்கமான திரைக்கதை தேவைப்பட்டாலும், அதன் சமூகப் பார்வையும் மனிதர்களை அணுகும் விதமும் படத்திற்கு தனி அடையாளம் கொடுக்கின்றன.
