“பக்கத்து வீட்டில் ஒரு அழகான பெண் இருக்கிறாள்…”
இது வரைக்கும் எல்லாம் சாதாரண காதல் கதைக்கான opening.
“அவள் மனிதப் பெண் இல்லன்னா?”
இங்கிருந்து தான் Immortal தன் கதவைத் திறக்கிறது!
ஜி.வி. பிரகாஷ் குமார் ஒரு புதிய வீட்டில் குடியேறுகிறார். பக்கத்து வீட்டில் கயாடு லோஹர். பார்வையில் attraction… பழகுவதில் curiosity… ஆனால் அந்த வீட்டுக்குள் இருக்கும் ரகசியம் தெரிய ஆரம்பித்தவுடன், காதல் கதையாக ஆரம்பித்தது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக horror survival game-ஆக மாறுகிறது.
இந்தப் படத்தின் சுவாரஸ்யமே இதுதான்.
வழக்கமான பேய் கதையில்
“பேய் வந்தது… பயமுறுத்தியது… ஓடினார்கள்…”
என்ற formula-வை மட்டும் பிடித்துக் கொண்டு செல்லாமல், இயக்குநர் ஒரு மாய உயிரினத்தை கதைக்குள் கொண்டு வந்திருக்கிறார். அது மனித உருவம் எடுக்கிறது, மனதை அறிகிறது, அமானுஷ்ய சக்திகளை பயன்படுத்துகிறது என fantasy உலகத்திற்கு படம் நகர்கிறது.
முதல் பாதி – “இது என்ன விஷயம்?”
படத்தின் முதல் பாதியில் இருக்கும் மர்மம்தான் பெரிய plus.
கயாடு லோஹரின் கதாபாத்திரத்தை சுற்றி என்ன நடக்கிறது?
அவள் உண்மையில் யார்?
அந்த வீட்டில் என்ன இருக்கிறது?
என்ற கேள்விகளை படம் தொடர்ந்து நம் தலையில் போட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது.
அதனால் முதல் பாதியில் “அடுத்த scene என்ன?” என்ற ஆர்வம் நன்றாக வேலை செய்கிறது.
கயாடு லோஹர் – அழகும் ஆபத்தும் சேர்ந்த கதாபாத்திரம்!
இந்தப் படத்தில் கயாடுவின் character வெறும் heroine இல்லை.
ஒரே frame-ல் பார்த்தால் காதல் வரலாம்…
அடுத்த frame-ல் உயிரை காப்பாற்ற ஓட வேண்டிய நிலை வரலாம்!
அந்த இரட்டைத் தன்மையை அவர் நன்றாக carry செய்திருக்கிறார்.
ஜி.வி. பிரகாஷும் கதையின் மையத்தில் சிக்கிக்கொள்ளும் மனிதனாக நன்றாக நடித்திருக்கிறார். குறிப்பாக தன்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு விஷயத்துக்குள் சிக்கிக்கொண்ட பிறகு வரும் reactions இயல்பாக இருக்கின்றன.
ஆனால் இங்கே ஒரு சின்ன “ஆனா…”
படம் உருவாக்கிய மர்மத்திற்கு இணையாக அதற்கான பின்னணி மற்றும் creature-ன் நோக்கம் இன்னும் வலுவாக எழுதப்பட்டிருந்தால் படம் வேறு level-க்கு சென்றிருக்கும். இதுதான் படத்தின் முக்கியமான குறையாகத் தெரிகிறது.
சில இடங்களில்,
“சரி… இப்படி எல்லாம் எப்படி நடக்குது?”
என்ற கேள்வி நமக்குள் எழுகிறது.
அதற்கான பதிலை படம் முழுமையாக நம்ப வைக்க முடியாமல் போகிறது.
அதனால் horror-ஐ ரசித்துக் கொண்டிருக்கும்போது சில இடங்களில் logic நம்மை வந்து தொந்தரவு செய்கிறது.
Technical side?
இங்கே படம் ஓரளவு solid.
Sam C.S.-ன் இசை horror mood-க்கு தேவையான tension-ஐ உருவாக்குகிறது.
Arun Radhakrishnan-ன் ஒளிப்பதிவு fantasy மற்றும் dark portions-ஐ அழகாக காட்டுகிறது.
குறிப்பாக வீட்டை ஒரு கதாபாத்திரமாகவே உணர வைக்கும் முயற்சி நன்றாக இருக்கிறது.
இறுதியாக…
Immortal ஒரு perfect horror படம் கிடையாது.
ஆனால் தமிழ் சினிமாவில் மீண்டும் மீண்டும் பார்த்த அதே பேய் + பழிவாங்குதல் பாதையில் செல்லாமல், vampire/fantasy flavour-ஐ வைத்து ஒரு புதிய முயற்சி செய்திருக்கிறது.
சில இடங்களில் பயமுறுத்துகிறது.
சில இடங்களில் குழப்புகிறது.
சில இடங்களில் “இதை இன்னும் கொஞ்சம் நல்லா சொல்லியிருக்கலாமே!” என்று தோன்றுகிறது.
ஆனால் படம் முடிந்ததும் மட்டும்…
“தமிழில் இப்படியொரு creature-based horror முயற்சி இன்னும் அதிகமாக வரலாமே…”
என்ற எண்ணத்தை விட்டுச் செல்கிறது.
Verdict:
Immortal — காதல் கதைக்குள் horror-ஐ மறைத்து வைத்திருக்கும் ஒரு வித்தியாசமான முயற்சி.
Horror ரசிகர்களுக்கு ஒரு முறை முயற்சி செய்யலாம்.
