சில படங்கள் திரையில் ஒரு கதையைச் சொல்லும்.
சில படங்கள் நம் மனதில் ஒரு கேள்வியை விட்டுச் செல்லும்.
‘ஏழு கடல் ஏழு மலை’ இரண்டாவது வகை.
ராம் இயக்கியிருக்கும் இந்தப் படம், வழக்கமான காதல் கதைக்கான பாதையில் பயணிக்காமல், காதல் என்ற உணர்வைத் தாண்டி “உயிர் என்பதன் மதிப்பு என்ன?” என்ற இடத்திற்குச் செல்கிறது.
படத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது, நாம் ஒரு திரைப்படத்தைப் பார்க்கிறோம் என்ற உணர்வை விட, யாரோ ஒருவர் வாழ்க்கையைப் பற்றி நம்மிடம் நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார் என்ற உணர்வே அதிகமாக வருகிறது. அந்தப் பேச்சு சில இடங்களில் மனதைத் தொடுகிறது; சில இடங்களில் நம் பொறுமையையும் சோதிக்கிறது.
நிவின் பாலியின் கதாபாத்திரம் படத்தின் வித்தியாசமான மையம். அவரது தோற்றமும், உடல் மொழியும், பார்வையும் கதாபாத்திரத்தின் காலத்தைக் கடந்து நிற்கும் தன்மையை நம்ப வைக்கின்றன. அதிகமான நடிப்பு இல்லாமல், அமைதியிலேயே நிறைய விஷயங்களைச் சொல்ல முயற்சித்திருக்கிறார்.
சூரி வரும் பகுதிகள் படத்திற்கு வேறு ஒரு மனிதத் தன்மையைச் சேர்க்கின்றன. அவரது இயல்பான பேச்சும் எதிர்வினைகளும், படத்தின் கனமான தத்துவப் பயணத்திற்கு இடையே சற்றே இலகுவான சுவாசமாக அமைகின்றன.
அஞ்சலிக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் இடம், கதையின் மைய உணர்வுடன் தொடர்புடையதாக இருந்தாலும், இன்னும் அதிகமாகப் பயன்படுத்தியிருக்கலாம் என்ற எண்ணம் ஏற்படுகிறது.
ஆனால் இந்தப் படத்தின் உண்மையான கதாநாயகன் காட்சி மொழி.
ரயில், மலை, கடல், காடு என இயற்கையை வெறும் பின்னணியாக பயன்படுத்தாமல், கதையின் உணர்வுகளோடு இணைத்திருக்கிறார் ஒளிப்பதிவாளர். சில காட்சிகளில் கதாபாத்திரங்களை விட இயற்கையே அதிகமாகப் பேசுகிறது.
அதற்கு துணையாக நிற்கிறது யுவன் ஷங்கர் ராஜாவின் இசை.
சில நேரங்களில் காட்சி முடிந்த பிறகும் இசை மனதில் தொடர்ந்து ஓடுகிறது. குறிப்பாக படத்தின் உணர்வுப்பூர்வமான தருணங்களில் இசை, வசனங்களை விட அதிகமாகப் பேசுகிறது.
திரைக்கதையைப் பொறுத்தவரை, இது அனைவரையும் ஒரே மாதிரி திருப்திப்படுத்தும் திரைப்படம் அல்ல.
வேகமான சம்பவங்கள், தொடர்ந்து வரும் திருப்பங்கள், வழக்கமான கமர்ஷியல் நகைச்சுவை ஆகியவற்றை எதிர்பார்ப்பவர்களுக்கு இந்தப் பயணம் நீளமாகத் தோன்றலாம். அதே நேரத்தில், படத்தின் எண்ணங்களோடு பயணிக்கத் தயாராக இருப்பவர்களுக்கு வேறு விதமான அனுபவத்தை கொடுக்கிறது. இதே காரணத்தால்தான் இப்படம் குறித்த விமர்சனங்களிலும் கருத்து வேறுபாடு காணப்படுகிறது.
‘ஏழு கடல் ஏழு மலை’யின் மிகப்பெரிய பலம் — அது எல்லாவற்றுக்கும் பதில் சொல்ல முயற்சிப்பதில்லை.
மனிதன் மட்டும் இந்த உலகத்தின் மையம் அல்ல. காதல் என்பது மனிதர்களுக்குள் மட்டுமே சிக்கிக் கிடக்கும் உணர்வு அல்ல. உயிர் என்ற ஒன்று இருக்கும் வரை அதற்கு மதிப்பு இருக்கிறது என்ற எண்ணத்தை படம் தொடர்ந்து தன்னுடைய வழியில் பதிவு செய்கிறது.
ராம் வழக்கமான சினிமா இலக்கணத்தைப் பின்பற்றாமல், தனக்கான உலகத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார். அந்த உலகத்திற்குள் செல்லும் பார்வையாளருக்கு இது ஒரு அழகான அனுபவமாக இருக்கலாம்; அதற்குள் செல்ல முடியாதவர்களுக்கு நீண்ட பயணமாகவும் இருக்கலாம்.
‘ஏழு கடல் ஏழு மலை’ ஒரு திரைப்படத்தை விட, ஒரு நீண்ட சிந்தனை.
அதை ரசிக்க வேண்டுமா, ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமா, நிராகரிக்க வேண்டுமா என்பதைவிட —
படம் முடிந்த பிறகும் அது மனதில் ஏதோ ஒன்றைத் தொடர்ந்து பேச வைக்கிறதா என்பதுதான் முக்கியம்.
காதலைத் தேடி தொடங்கும் பயணம்…
உயிரின் அர்த்தத்தைத் தேடி முடிகிறது.
தீர்ப்பு: வழக்கமான சினிமா அனுபவத்தைத் தேடாமல், வித்தியாசமான சிந்தனையுடன் ஒரு பயணத்தை எதிர்பார்ப்பவர்களுக்கான படம்.
