பார்வைத்திறன் குறைபாடுள்ள ஒரு காவல்துறை அதிகாரிக்கும், கூலிப்படைக் கொலைகாரனுக்கும் இடையே நடக்கும் பூனை – எலி ஆட்டம்தான் இந்தப் படம்.
இயக்குநர் ஜித்து மாதவன், ஒட்டுமொத்தப் படத்தையும் மலையாள சினிமாவுக்கே உரிய பாணியில் உருவாக்கியிருக்கிறார். முதல் பாதி மிகவும் மெதுவாக நகர்கிறது. ஆங்காங்கே வேகம் எடுத்தாலும், பெரும்பாலான காட்சிகள் பெரிய அளவில் ஈர்க்கவில்லை.
குறிப்பாக, ராஜ் பிரியன் மற்றும் அவரது குழுவினர் முயற்சிக்கும் ஆரம்பக்கட்ட நகைச்சுவைக் காட்சிகள் எதுவுமே சிரிப்பை வரவழைக்கவில்லை. இருப்பினும், இடைவேளைக்குப் பிறகு படத்தின் வேகமும் விறுவிறுப்பும் சற்றே அதிகரிக்கின்றன.
குறிப்பாக, கிளைமாக்ஸுக்கு முன் கடைசி 30 நிமிடங்கள் ரசிக்கும்படி இருக்கின்றன.
சூர்யாவைப் பொறுத்தவரை, நடிப்பில் அவர் பெரிதாகச் சவால் விடும் கதாபாத்திரம் இல்லை. ஏதோ ஒரு விடுமுறைக்கு வந்து நடித்துவிட்டுச் சென்றது போன்ற உணர்வே ஏற்படுகிறது. இருந்தாலும், தனது திரை ஆளுமையால் எளிதாக ரசிகர்களைக் கவர்ந்துவிடுகிறார். இயக்குநர் மீது அவர் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையும் பாராட்டுக்குரியது.
நஸ்ரியா நசீமுக்கு அழுத்தமான கதாபாத்திரம். ஆனந்த்ராஜ் தனது நடிப்பால் கவனம் ஈர்க்கிறார். நஸ்லனின் திரை இருப்பு அசத்தலாக இருக்கிறது. பொதுவாக வில்லன்களுக்கு விசில் பறப்பது அரிது. அந்த வரிசையில் இவரும் இடம்பிடிக்கிறார்.
பாடல்கள் ஏமாற்றம் அளிக்கின்றன. பின்னணி இசை நன்றாக இருக்கிறது. படத்தொகுப்பு பாராட்டுக்குரியது.
படத்தில் ரசிக்க வைக்கும் சில தருணங்களும் இருக்கின்றன. குறிப்பாக, ‘அயர்ன் ஷாப்’ காட்சி குறிப்பிடத்தக்கது. ஒரே களத்தில் கதாநாயகன் மற்றும் வில்லன் இருவரின் புத்திசாலித்தனத்தையும் ஒருசேர வெளிப்படுத்தும் விதம் அருமை. இதுபோன்ற இன்னும் சில காட்சிகளை ஜித்து மாதவன் உருவாக்கியிருந்தால் படம் மிகப்பெரிய வெற்றியைப் பெற்றிருக்கும். கிளைமாக்ஸ் என்னவாக இருக்கும் என்பதை முன்கூட்டியே கணித்துவிட முடிகிறது.
மொத்தத்தில், ஏற்ற இறக்கங்கள் இருந்தாலும் ஓரளவுக்கு விறுவிறுப்புடன் நகரும் சராசரியான திரைப்பட அனுபவமே இந்த ‘சீன்’.
