சதுரங்கப் பலகையில் காய்கள் நகர்வதைப் பார்த்திருக்கிறோம்.
ஆனால் அந்தக் காய்களுக்குப் பின்னால் ஒரு குடும்பத்தின் வாழ்க்கையே நகர்ந்தால்?
அந்தக் கேள்வியில்தான் ‘தி கிராண்ட் மாஸ்டர்’ தொடங்குகிறது.
ஒரு சாதாரண விளையாட்டுப் படம் என்று நினைத்து உள்ளே சென்றால், சதுரங்கக் காய்களுக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் சமூகச் சுவர்களை படம் மெதுவாகத் திறந்து காட்டுகிறது. தூய்மைப் பணியில் ஈடுபடும் தாயின் வாழ்க்கையும், சதுரங்கத்தில் உயர வேண்டும் என்ற மகனின் கனவும் கதையின் மையமாகின்றன.
சதுரங்கம் இங்கே விளையாட்டு அல்ல
படத்தின் சுவாரஸ்யமான விஷயம் இதுதான்.
சதுரங்கத்தில் ராஜாவை வீழ்த்துவதற்கு முன்னால், எதிரியின் அடுத்த நகர்வை கணிக்க வேண்டும். அதேபோல் நந்தனின் வாழ்க்கையிலும் ஒவ்வொரு முன்னேற்றத்திற்கும் முன்பாக ஒரு புதிய தடுப்பு வந்து நிற்கிறது.
வறுமை ஒரு பக்கம்.
சமூகப் பாகுபாடு இன்னொரு பக்கம்.
திறமை இருந்தும் வாய்ப்பு கிடைக்காத நிலை மற்றொரு பக்கம்.
இதையெல்லாம் வெறும் பின்னணியாக வைத்துவிடாமல், அவனுடைய சதுரங்கப் பயணத்தோடு இணைக்க முயற்சித்திருப்பது படத்தின் முக்கியமான அம்சம்.
அபர்ணதி – கதையின் உண்மையான நகர்வு
வெள்ளையம்மா கதாபாத்திரத்தில் அபர்ணதி, கதையைத் தாங்கும் முக்கியமான தூணாக இருக்கிறார்.
மகனின் கனவு ஒரு பக்கம்; அவனுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய வாழ்க்கையை உருவாக்க வேண்டும் என்ற தாயின் போராட்டம் மறுபக்கம்.
அவருடைய கதாபாத்திரம் பெரிய வசனங்களைக் காட்டிலும், அன்றாட வாழ்க்கையின் சுமையைச் சுமக்கும் தருணங்களில்தான் அதிகமாகப் பேசுகிறது.
அஸ்வின், நந்தனாக இயல்பான நடிப்பை வழங்குகிறார். குறிப்பாக சதுரங்கத்தின் மீது அவனுக்குள் உருவாகும் ஈடுபாட்டை வெளிப்படுத்தும் காட்சிகள் கதாபாத்திரத்துடன் நம்மை இணைக்கின்றன.
வெற்றி எங்கே இருக்கிறது?
இது வெற்றி பெறும் ஒருவனின் கதை மட்டுமல்ல.
வாய்ப்பு மறுக்கப்பட்ட ஒருவன், மீண்டும் மீண்டும் தனது இடத்தை உருவாக்கிக் கொள்ள முயலும் கதை.
அதனால்தான் சதுரங்கப் போட்டிகள் வெறும் போட்டிக் காட்சிகளாகத் தெரியவில்லை. ஒவ்வொரு நகர்வும் நந்தனின் வாழ்க்கையில் இன்னொரு கதவைத் திறக்கிறதா அல்லது மூடுகிறதா என்ற எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்துகிறது.
இயக்குநரின் முயற்சி
வெற்றிச் செழியன், சமூகப் பிரச்சினையையும் விளையாட்டு கதையையும் ஒரே பாதையில் பயணிக்க வைக்க முயன்றிருக்கிறார்.
கருத்து வலுவானது.
ஆனால் சில இடங்களில் அந்தக் கருத்தை பார்வையாளர்கள் தாங்களாக உணர்ந்து கொள்ள விடாமல், நேரடியாகச் சொல்லிவிடும் தன்மை வந்து விடுகிறது. அதனால் இயல்பாகச் செல்ல வேண்டிய சில காட்சிகள் நாடகத்தன்மையைப் பெறுகின்றன. இதே காரணத்தால் சில விமர்சனங்களும் படத்தின் கருத்துக்கும் அதைச் சொல்லும் முறைக்கும் இடையே வேறுபாடு இருப்பதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளன.
தொழில்நுட்பப் பக்கம்
அர்ஜுன் ரவியின் ஒளிப்பதிவு, கதாபாத்திரங்கள் வாழும் சூழலை நெருக்கமாகக் காட்டுகிறது. தினசரி வாழ்க்கையின் அழுத்தமும், விளையாட்டு உலகின் வேறுபட்ட பரப்பும் காட்சிகளில் தனித்தனியான உணர்வை உருவாக்குகின்றன.
தினேஷ் ஆண்டனியின் இசை, உணர்ச்சிகரமான தருணங்களுக்கு துணையாகப் பயணிக்கிறது.
இறுதியில்…
‘தி கிராண்ட் மாஸ்டர்’ என்பது சதுரங்கத்தில் யார் வென்றார்கள் என்ற கேள்வியை மட்டும் கேட்கும் படம் அல்ல.
ஒருவரிடம் திறமை இருக்கிறது என்றால், அவர் வெற்றி பெறுவதற்கு அது மட்டுமே போதுமா?
அவருக்கான வாய்ப்பு இருக்கிறதா?
அவரை சமூகம் எந்த இடத்தில் நிறுத்துகிறது?
அவருடைய கனவுக்கு குடும்பம் எவ்வளவு விலை கொடுக்கிறது?
இந்தக் கேள்விகள்தான் படத்தின் உண்மையான காய்கள்.
சில காட்சிகளில் படம் உணர்ச்சியை அதிகமாகத் திணிக்கிறது. சில இடங்களில் திரைக்கதை இன்னும் நுட்பமாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால் பேசத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கும் மையக் கருத்து, குறிப்பாக ஒரு சிறுவனின் கனவை அவனது சமூகச் சூழலோடு இணைத்துப் பார்ப்பது, படத்திற்கு தனித்த அடையாளத்தைத் தருகிறது.
சதுரங்கத்தில் ‘செக்’ என்றால் ராஜாவுக்கு ஆபத்து.
இந்தப் படத்தில் ‘செக்’ என்பது —
“திறமை இருந்தும் வாய்ப்பு இல்லாதவர்களின் வாழ்க்கைக்கு யார் செக் வைக்கிறார்கள்?” என்ற கேள்வி.
அந்தக் கேள்வியோடு தியேட்டரை விட்டு வெளியே வரச் செய்கிறது
‘தி கிராண்ட் மாஸ்டர்’.
இந்தப் பதிப்பை இன்னும் பத்திரிகை விமர்சனம் மாதிரி, ஆனால் மற்ற தளங்களின் வழக்கமான “கதை–நடிப்பு–இசை–தீர்ப்பு” வடிவம் இல்லாமல், இன்னும் கவர்ச்சியான தலைப்புகளுடன் மாற்றியும் தரலாம்.
