ஒரு புகைப்படத்தை எடுத்தவுடன் அந்த நொடி உறைந்து போய்விடுகிறது.
ஆனால் அந்தப் புகைப்படம் எடுக்கப்படுவதற்கு சில நொடிகள் முன்பு என்ன நடந்தது?
அது எடுக்கப்பட்ட பிறகு அங்கே என்ன நடந்தது?
புகைப்படத்தில் சிரித்துக்கொண்டிருப்பவர் உண்மையில் என்ன நினைத்துக்கொண்டிருந்தார்?
இந்தக் கேள்விகளுக்கு ஒரு புகைப்படமே பதில் சொல்லத் தொடங்கினால்?
அந்த ஒரு சிந்தனையில்தான் ‘பீப்’ படத்தின் வித்தியாசம் ஆரம்பிக்கிறது.
எல். சண்முக சுந்தர் இயக்கியிருக்கும் இந்தப் படம், கிரைம் த்ரில்லர் என்ற ஒரு சட்டைக்குள் மட்டும் அடங்க மறுக்கிறது. கல்லூரி வாழ்க்கை, நட்பு, எதிர்பாராத மரணம், மர்மம், மனிதர்களின் மறுபக்கம் என வெவ்வேறு அடுக்குகளை ஒன்றுக்குள் ஒன்று வைத்து நகர்கிறது.
புகைப்படம் ஒரு தடயமாக மாறும் இடம்
ராகவ் கதாபாத்திரத்திற்கு கிடைத்திருக்கும் விசித்திரமான திறன்தான் படத்தின் முக்கியமான கதவு.
மற்றவர்கள் ஒரு புகைப்படத்தை நினைவாகப் பார்ப்பார்கள்.
ராகவ் அதைப் பார்த்தால், அது நடந்த இடத்துக்கே செல்வது போல ஆகிறது.
இதனால் படத்தில் புகைப்படங்கள் வெறும் காட்சிப் பொருட்களாக இல்லாமல், கதையை நகர்த்தும் தடயங்களாக மாறுகின்றன.
இது ஒரு நல்ல திரைக்கதை யோசனை.
குறிப்பாக, ஒரு சம்பவத்தை நேரடியாகக் காட்டுவதற்குப் பதிலாக அதன் சிதறிய தடயங்களிலிருந்து பார்வையாளர்களையே அதை உருவாக்கச் செய்யும் முயற்சி படத்திற்கு தனி சுவையைத் தருகிறது.
ஹீரோவின் சக்தியை விட… அதை இழக்கும் தருணம்
‘பீப்’ படத்தின் சுவாரஸ்யமான அம்சம் அதன் கதாநாயகனிடம் இருக்கும் திறமை மட்டும் அல்ல.
அந்தத் திறமை அவனுடைய வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்தும் மாற்றமும், ஒரு கட்டத்தில் அது இல்லாமல் போகும்போது அவன் எதிர்கொள்ளும் நிலையும் கதைக்கு இன்னொரு பரிமாணத்தைத் தருகின்றன.
இதுதான் படத்தை சாதாரண “சூப்பர் பவர்” கதையிலிருந்து சற்று விலக்குகிறது.
சக்தி இருக்கும் போது உண்மையைத் தேடுவது எளிது.
சக்தியே இல்லாமல் போன பிறகு உண்மையைத் தேட வேண்டிய நிலை வந்தால்?
அங்குதான் மனிதனின் கவனிப்பு, நினைவு, சந்தேகம், நம்பிக்கை ஆகியவை ஆயுதங்களாகின்றன.
மனிதர்களைப் பற்றிய படம்
‘பீப்’ முழுக்க கொலை யார் செய்தார்கள் என்ற கேள்வியை மட்டும் சுற்றி வரவில்லை.
ஒருவரை நாம் பார்க்கும் விதத்துக்கும், அவர் உண்மையில் இருப்பதற்கும் இடையில் இருக்கும் தூரத்தையும் படம் அவ்வப்போது சுட்டிக்காட்டுகிறது.
கல்லூரி மாணவர்கள், பேராசிரியர்கள், நண்பர்கள், போலீஸ், சமூகத்தின் விளிம்பில் வாழும் மனிதர்கள் என பல தரப்பினர் கதைக்குள் வருகிறார்கள்.
யாமினி லக்ஷ்மணன் சம்பந்தப்பட்ட கதாபாத்திரமும் வெறும் கதையை நகர்த்தும் கருவியாக இல்லாமல், மனிதர்களை அவர்கள் செய்யும் தொழில் அல்லது சமூக அடையாளத்தின் அடிப்படையில் மட்டும் மதிப்பிடக்கூடாது என்ற வாசிப்புக்கு இடம் கொடுக்கிறது.
ராகவ் ரங்கநாதனின் நடிப்பில் பெரிய ஆர்ப்பாட்டம் இல்லை.
அவருடைய கதாபாத்திரத்திற்கு தேவையான அந்த இயல்பான தன்மையே பல காட்சிகளில் வேலை செய்கிறது.
தன்னிடம் இருக்கும் வித்தியாசமான திறனைப் பற்றி தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வம் முதல், அதை வைத்து உண்மையைத் தேடும் மனநிலை வரை கதாபாத்திரத்தின் பயணத்தை அவர் இயல்பாகக் கொண்டு செல்கிறார்.
பிரேர்ணா கண்ணா, யாமினி லக்ஷ்மணன், பிரியதர்ஷினி மற்றும் மற்ற துணை நடிகர்களும் கதையின் வெவ்வேறு அடுக்குகளுக்கு தேவையான பங்களிப்பைச் செய்கிறார்கள்.
பிரதீப் பத்ம குமாரின் ஒளிப்பதிவு படத்தின் மர்ம உணர்வை உருவாக்குவதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது.
புகைப்படத்தை மையமாக வைத்திருக்கும் கதையில் கேமரா வெறுமனே காட்சியை பதிவு செய்வதற்காக இல்லாமல், சில நேரங்களில் பார்வையாளர்களிடம் கேள்வியை எழுப்பும் கருவியாகவும் செயல்படுகிறது.
பிரசாந்த் விஹாரியின் பின்னணி இசையும் மர்மம் அதிகரிக்கும் இடங்களில் படத்துடன் பயணிக்கிறது. படத்தொகுப்பில் அபிஷேக் மல்லப்பன் உள்ளிட்ட தொழில்நுட்பக் குழுவின் பங்களிப்பும் கதையின் தகவல்களை படிப்படியாக வெளிப்படுத்த உதவுகிறது.
படத்தின் மைய கரு வித்தியாசமாக இருந்தாலும், அந்த யோசனையின் வேகத்திற்கு இணையாக முழு திரைக்கதையும் எப்போதும் பயணிப்பதில்லை.
சில இடங்களில் கதை மெதுவாகிறது.
குறிப்பாக, முதல் பகுதியில் உருவாக்கப்படும் எதிர்பார்ப்பை இரண்டாம் பாதியின் விசாரணை எப்போதும் அதே தீவிரத்துடன் தக்க வைத்துக்கொள்ளவில்லை என்ற உணர்வு ஏற்படலாம்.
ஆனால் படத்தின் முயற்சியை அதனால் முழுவதுமாக மறுக்க முடியாது.
ஏனென்றால், வழக்கமான துப்பாக்கி, ரத்தம், தொடர்ந்து வரும் ஆக்ஷன் ஆகியவற்றை நம்பாமல் ஒரு கிரைம் கதையைச் சொல்ல முயன்றிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இயக்குநரும் படம் வன்முறை மையமாக இல்லாமல் கதாபாத்திரங்களை மையமாகக் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும் என்ற அணுகுமுறையை முன்பே குறிப்பிட்டுள்ளார்.
‘பீப்’ படத்தை ஒரு வரியில் சொல்ல வேண்டுமென்றால்—
“உண்மையைப் பார்க்க கண்கள் மட்டும் போதாது; பார்க்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.”
ஒரு புகைப்படத்தை வைத்து தொடங்கும் கதை, இறுதியில் மனிதர்களை எப்படி வாசிப்பது என்ற கேள்விக்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது.
எல்லா புதிர்களுக்கும் படம் ஒரே வேகத்தில் விடை சொல்லவில்லை.
ஆனால் சில புதிர்களை நம்மிடமே விட்டுவிடுகிறது.
அதுதான் ‘பீப்’ படத்தின் சுவாரஸ்யமும்… அதன் பலவீனமும்.
பீப் — புகைப்படம் உறைந்த நொடி; அதற்குப் பின்னால் ஓடும் கதை.
