ஒரு ஹீரோவின் ‘மாஸ்’ இமேஜை வைத்துக்கொண்டு எவ்வளவு பெரிய உலகத்தை உருவாக்க முடியும் என்பதற்கான முயற்சிதான் டாக்ஸிக்.
படத்தின் தொடக்கம் முதலே ஒரு இருண்ட, வன்முறையான உலகத்திற்குள் பார்வையாளர்களை அழைத்துச் செல்கிறது. அந்த உலகில் அதிகாரம், பணம், குடும்பம், துரோகம் என பல விஷயங்கள் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன.
யஷ் வழக்கமான ஹீரோவாக இல்லாமல், மாறுபட்ட நிறம் கொண்ட கதாபாத்திரமாக களமிறங்குகிறார். அவரது உடல்மொழியும், பார்வையும், ஆக்ஷன் காட்சிகளில் வெளிப்படும் ஆக்ரோஷமும் கதாபாத்திரத்திற்கு தனி அடையாளத்தை கொடுக்கின்றன. குறிப்பாக அவர் திரையில் தோன்றும் ஒவ்வொரு தருணத்தையும் ‘ஹீரோ மொமென்ட்’ ஆக மாற்றியிருப்பது ரசிகர்களுக்கு பெரிய பலம்.
ஆனால் டாக்ஸிக் -ன் பலமே சில இடங்களில் அதன் பலவீனமாகவும் மாறுகிறது. பிரமாண்டமான காட்சிகள், ஸ்டைலிஷ் மேக்கிங், அதிரடி சம்பவங்கள் என அனைத்தும் இருந்தாலும், கதையின் உணர்வோடு பார்வையாளர்கள் முழுமையாக ஒன்றிப்போகும் இடங்கள் குறைவாகவே இருக்கின்றன.
நயன்தாரா மற்றும் கியாரா அத்வானி ஆகியோரின் கதாபாத்திரங்கள் படத்திற்கு வேறு பரிமாணத்தை கொடுக்கின்றன. இருப்பினும், இன்னும் அதிகமான கதாபாத்திர ஆழம் கொடுத்திருந்தால் அவர்களின் பங்களிப்பு மனதில் இன்னும் அழுத்தமாக பதிந்திருக்கும்.
பாடி பில்டர் ரீதியாக படம் பிரமாண்டமானது. ஒளிப்பதிவு, பின்னணி இசை, ஆக்ஷன் காட்சிகளின் வடிவமைப்பு என ஒவ்வொரு பிரிவும் படத்தின் ‘டார்க்’ உலகத்தை வலுப்படுத்துகிறது.
டாக்ஸிக் ஒரு முழுமையான கதை அனுபவத்தை விட, ஒரு பிரமாண்டமான சினிமா அனுபவத்தை முன்னிறுத்தும் படம். கதை சொல்லும் வேகத்தை விட காட்சிகளின் தாக்கத்திற்கே அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.
மொத்தத்தில்…
கதை சொல்லும் விதத்தில் சில குறைகள் இருந்தாலும், யஷ்ஷின் ஸ்டைல், ஆக்ஷன் மற்றும் பிரமாண்டமான மேக்கிங் ஆகியவை படத்தை ரசிகர்கள் ரசிக்க வைக்கின்றன.
டாக்ஸிக் – பிரமாண்டம் மட்டுமே!
